شبم را می‌گذارم روی دوش صبحگاه تو            دلم گرم است، گرم از دیدن صبح نگاه تو

همیشه خسته از آشوب تنهایی و دل‌تنگی            سرم چـرخـیده سمت گـنبد تو بارگاه تو

حرم یعنی همان جایی که «سُرَّ مَنْ رَای» گفتند            دل بی‌تـاب من آرام گـیـرد در پـنـاه تـو

کنارت جرعه جرعه جامعه نوشیدم و دیدم            مـفـاتـیح الجـنـان مـردم دنیـاست راه تو